Intro: Elke zaterdagochtend vertrek ik zo tegen 9 uur naar de windroos. En ik verdenk het gebouw ervan dat er een grote ventilator op het dak staat, want hoe dichter ik bij de windroos kom, hoe harder de wind altijd tegen blaast. Afgelopen zaterdag was het nog net een tikkeltje erger. De wind blies zo straf dat het pad van Kardinge tot het gebouw alleen al me zeker 10 minuten heeft gekost. Maar het geeft allemaal niks; Zodra ik op het gebouw aan kom staat Bagheera altijd klaar met een kopje koffie. Vanaf dat moment ben ik elke zaterdag ‘Raksha’. De Moederwolf uit junglebook, en in dit geval welpenleiding van de ochtendhorde bij de Jutters.

Nou maken de welpen bij de jutters ontzettend veel mee, maar wij als leiding maken tegelijkertijd nog allemaal andere dingen mee. En het leek me leuk om zo nu en dan, tussen al de logboeken van de kinderen door, daar eens over te schrijven.

 

Eens per jaar houden we de nestwedstrijden. Meestal proberen we de welpen 3 weken lang uit te dagen om in groepjes de strijd tegen elkaar aan te gaan. Dit is uiteraard ontzettend leuk en leerzaam; Ze zijn constant bezig met samenwerking. De gids en de helper van elk nest leert om de leiding te nemen en de rest te helpen. De rest leert om in te zien waar zijn of haar krachten liggen. Alleen door goed op elkaar te vertrouwen komen ze ergens.

Maar ook merken wij als leiding hoe goed de nesten tegen elkaar uitgebalanceerd zijn. Soms denk je dat een nest het wel goed zal doen omdat het vol zit met grote sterke jongens, maar dan mist er groepsgevoel. Terwijl een ander groepje met veel kinderen die normaal in hun eigen wereldje aan het rond dartellen zijn, ineens in competitief, hulpvaardig team verandert.

De scores gingen na de eerste twee weken best gelijk op nog. Een lichte achterstand voor nest geel, wat zeker niet te wijten was aan inzet van dat team; ik denk alleen dat ze met een groep jongere en minder ervaren kinderen zitten dan de andere twee nesten. Ook de rest van de opkomst leken de punten vooral naar nest blauw en rood te gaan. Al was dat tijdens de opkomst voor de kinderen niet al te erg te merken; de spellen werden per nest los gespeeld, eindtijden/scores werden pas op het einde van de opkomst vergeleken.

Ik heb zelf een uur lang op twee palen op het water gelegen, wachten tot er weer een groepje langs kwam. Geblindoekt moesten ze in tweetallen elkaar naar een plek begeleiden om vervolgens een ei uit een boom stuk te meppen. Klinkt makkelijk, is ook niet moeilijk, maar samenwerken en instructies kunnen opvolgen komt wel heel nauw. Goed bedenken welke twee kinderen je als nest samen laat lopen ook. De eindtijden lagen misschien dicht bij elkaar, maar het leken drie totaal verschillende methodes om daar te komen. (van snel en ondoordacht, tot zorgvuldig uitgedacht maar langzaam)

Nest Rood (een nest wat het niet van kracht maar meer van intelligentie en saamhorigheid moet hebben) heeft de nestwedstrijden gewonnen, met alle eer; goede samenwerking, goede inzet. Maar mooi genoeg, had nest blauw (een nest met overwegend sterke, slimme, gedreven jongens) de winst in handen gehad, hadden die niet hier en daar wat minpunten bij elkaar gesprokkelt door wat recalcitrant jongensgedrag.

Maar uiteindelijk is alles feest. Limonade en chips omdat Bagheera jarig is verzachten de pijn, of vieren de winst. Een oude rot leerde mij eens over winnen en tropheen; Het is ook maar een lege beker.